Voðalega er þetta eitthvað að hrúgast á mig núna. Tveir sporðdrekar, hlussu, svört könguló og svo heill haugur af Mosquito flugum. Ég búinn með Deterrentinn minn. Það er allt eins. Flugan er fjandi skotin í mér en sú ást er ekki endurgoldin. Þetta væri kannski ekki svo slæmt ef ég svæfi ekki á gólfinu. Það lætur mann svona soldið í skotlínuna hjá þessu pöddu dóti.
Svo bætir nú í öll þessi bitsár og skurðir sem ég hef fengið undanfarið eru þannig staðsett að hundleiðinlegt er að loka þeim. Þá er eins og við manninn mælt að þau fyllast af pínu litlum svörtum flugum sem reyna að troða sér inn í þau. Það er fjandi óþægilegt og eins soldið krípí.
Það er að hlýna aftur eftir “kuldakastið” hérna um miðjan jan. Hitinn er aftur kominn vel yfir 30 gráðurnar og sólin alltaf í góðum gír. Þá eru pöddurnar kátar.
Grísalingurinn vex og dafnar með mömmu í voða fínu gerði sem var gert fínt fyrir þau. Mamman fékk meira að segja smá drullupoll fyrir sig að hafa sig til í.
Var í Kanchanaburi í gær, frídagur sko. Fékk mér nöðru og brenndi út í Hellfire pass en það er skarð í Thailand – Burma járnbrautinni sem stríðsfangar og Thailendingar voru neiddir til að leggja. Japanir voru vondi kallinn þarna. 84 km rúntur, hvora leið, í frábæru veðri og verð ég að segja að það er nokkuð geggjað að brenna um ber að ofan á mótorhjóli. Ansi magnaður minnisvarði sem þetta safn er um alla þá sem létust við lagningu brautarinnar. Hellfire pass dregur nafn sitt af því að menn voru látnir vinna 18 tíma á dag í að búa til þetta skarð og þá var eina ljósið bara kyndlar og olíu lampar. Því nafnið. Þarna hjuggu menn holur í bergið og sprengdu svo, því næst var allt grjótið fjarlægt með handafli.
Myndirnar með eru af þessum rúnti mínum. Mest svona bara eitthvað út í loftið en þó eru þarna ansi fínar myndir af fallega bláum Land Rover nú og svo úr Hellfire pass að sjálfsögðu. Það eru þarna ein eða tvær af brúnni góðu yfir Kwai, þeir segja kvei en ekki kvæ. Hundurinn bara var þarna þegar ég stoppaði eitt skipti.
Skellti svo með mynd af endurbættri útgáfu okkar JP af þurrkherbergi. Afköst tvöfölduð og núna tekur bara þrjá tíma að þurrka stuttbuxur. Gerist ekki betra.
Járnkarl punktur Com 
Það er greinielga nóg af kvikindum sem flykkjast að þér þarna. Væntanlega eru þau löngu hætt að vera spennandi, ekki gaman að leggjast til svefns á gólfinu með gólfið iðandi af lífi. Það skiptir e.t.v. ekki máli hvort þú sefur á gólfinu eða í rúmi, þetta flýgur út um allt. Bestu kveðjur héðan að heiman, þar sem nú ríkir vetur og reyndar er ég búin að fá nóg af honum, mamma.
Það er samt eitthvað við það að vera á gólfinu… Maður er svona í þeirra hæð einhvern veginn.
Það er ótrúlegt að lesa og heyra hvernig hefur verið farið með fólk. Það hefur ekki skipt neinu máli þótt fjöldinn allur hafi látist við einhverja mannvirkjagerð, eða verið látnir vinna 18 stundir á sólarhring við sult og seyru. Þvílík mannvonska sem hefur viðgengist og viðgengst ennþá.