Stutt í startið í París, vika. Jebb og ég hlakka til. Veit ekki með tímann en ég held ég verði bara flottur. Er svona alveg þokkalegur í skrokknum, sennilega jafn góður/ slæmur og allir þeir sem eru að fara að hlaupa þetta. Fyrir utan gott form skilja margra mánaða æfingar eftir aumar lappir og á köflum auman skrokk. Það sígur vonandi úr manni á þessum dögum sem eftir eru.
Þrátt fyrir að þessi keppni sé ekki byrjuð er sjálfsagt að huga að þeirri næstu. Challenge Roth, Þýskalandi. 14. júlí er dagurinn. Ég er ansi laus við væntingar þetta árið. Áföllin hafa verið full mörg og aðeins í þyngri kantinum og nú er bara réttur tími til að passa sig aðeins. Ef mér tekst að halda hlaupinu góðu, mögulega bæta aðeins við sundið og taka vel á hjólinu veit ég að ég get bætt Florida tímann verulega en samt…
En París. Soldið svekkjandi að vera að fara til Parísar og koma ekki til með að muna neitt eftir henni. Það er nefnilega þannig að þegar ég hleyp þá hleyp ég bara. Það slökknar á öllu apparatinu á efri hæðinni. Ég heyri músikina en tek ekki eftir neinu. Man lítið eftir umhverfinu enda svo sem ekki í skoðunarferð heldur að gefa það sem ég á í þetta. Þess vegna er alveg glatað að ganga illa. þá er bæði hlaupið leiðinlegt og maður man ekkert úr skoðunarferðinni. Það er fúlt.
Eitthvað er Oddurinn búinn að hóta kulda en þó allt að logni. Eins og mér fannst frábært að hlaupa í hitanum í Miami þá kvíði ég smá að hlaupa í kulda í París. Það er þó kostur að maður þarf að drekka eitthvað minna.
Járnkarl punktur Com 